W większości państw członkowskich UE transpozycja dyrektywy obronnej do prawa krajowego polegała na opracowaniu i przyjęciu aktu prawnego odrębnego od pozostałych regulacji normujących zagadnienia udzielania zamówień publicznych lub sektorowych. Było to spowodowane przekonaniem, że normy te powinny stanowić całościową regulację dostosowaną do specyfiki dziedziny obronności i bezpieczeństwa (OiB).
W Polsce te przepisy wprowadzono do Prawa zamówień publicznych w 2013 roku (z półtorarocznym opóźnieniem). Obecnie są one zgrupowane w Dziale VI. Czy to dobre rozwiązanie? Uważam, że nie (i nie jestem w tym poglądzie odosobniony). Co prawda 85% przepisów dyrektywy obronnościowej jest powtórzeniem klasycznej i sektorowej, jednak zupełnie inaczej powinno się do nich podchodzić.
RÓŻNE CELE
Przede wszystkim inne są cele i priorytety. Podstawowym celem dyrektywy klasycznej (i po części sektorowej) jest wspólny rynek, otwarcie na konkurencję, zapewnienie wykonawcom ze wspólnego rynku (o czym dalej) swobody dostępu do zamówień. Celami drugoplanowymi są zamówienia strategiczne (kwestie społeczne, środowiskowe i gospodarcze). Jeśli chodzi o cele gospodarcze – zawsze się mówiło o udziale MŚP i innowacjach. (…)
Poza tym w artykule:
- JAWNOŚĆ – NIEJAWNOŚĆ
- WARUNKI UDZIAŁU
- KRYTERIA OCENY OFERT
- ZAMÓWIENIA DODATKOWE
- WNIOSEK: ODRĘBNA USTAWA
- POSTĘPOWANIE O UDZIELENIE ZAMÓWIENIA W DZIEDZINIE OBRONNOŚCI I BEZPIECZEŃSTWA
—————————————————————————————————————–
Publikację stanowi referat przygotowany przez Autora na konferencję „Czas zagrożenia wojną. Zamówienia publiczne w służbie obronności i bezpieczeństwa”, zorganizowaną przez redakcję naszego miesięcznika oraz Akademię Sztuki Wojennej, która odbyła się w Warszawie w dniu 28 maja br.
CZYTAJ DALEJ
| Pełen tekst artykułu jest dostępny w Systemie Informacji Prawnej Legalis |
.