To bardzo pięknie, że powstała kolejna Polityka zakupowa państwa. Jeszcze piękniej, że mimo zmiany opcji politycznej, nie mamy do czynienia z rewolucyjną zmianą polityki zakupowej państwa. Czyżby wróciły czasy, w których zamówienia publiczne nie były sprawą polityczną i posłowie głosowali według swojego przekonania, a nie dyscypliny partyjnej. Byłoby dobrze. Pytanie tylko: co z tego?
Świat zamówień publicznych w Polsce żyje swoim życiem i żadne przepisy, a tym bardziej dokumenty niższej rangi nie mają na panujące obyczaje większego wpływu. Być może brak przez tyle lat polityki zakupowej państwa stworzył próżnię, którą życie wypełniło mitami i praktykami. Z drugiej strony, pierwszy strategiczny dokument „Nowe podejście do zamówień publicznych” powstał już w 2008 roku. Było w nim sporo tego, co w Polityce zakupowej państwa: wspieranie MŚP, klauzule społeczne i środowiskowe, promocja innowacji, elektronizacja. I nie miał żadnego wpływu na rzeczywistość. Obawiam się, że pierwsza Polityka zakupowa również nie. Na czym opieramy więc nadzieję, że kolejna jej odsłona przyniesie zmiany? (…)
Poza tym w artykule:
- ETAP PLANOWANIA ZAMÓWIENIA
- WARUNKI UDZIAŁU I KWALIFIKACJE WYKONAWCÓW
- KRYTERIA OCENY OFERT
- DOKUMENTACJA I PROCEDURY
- WARUNKI KONTRAKTOWE I FINANSOWE
- I JESZCZE DWA PYTANIA DO URZĘDU
CZYTAJ DALEJ
| Pełen tekst artykułu jest dostępny w Systemie Informacji Prawnej Legalis |
.